22 دسامبر 2024- یک مطالعه ی جدید نشان می‌دهد که آمار ارائه شده از مرگ‌های ناشی از عفونت در دیابت نوع 2 بسیار کمتر از مقدار واقعی گزارش شده است، و توصیه می‌کند که استراتژی‌های پیشگیری و گزارش دهی بهتری در نظر گرفته شود.

در مطالعه‌ای که اخیراً در ژورنالThe Lancet Regional Health - Europe منتشر شده است، محققان بار مرگ و میر ناشی از عفونت را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 (T2D) در مقایسه با جمعیت عمومی اندازه‌گیری کرده و همه علل ثبت‌شده ی مرگ و سپسیس را در نظر گرفتند.

پیشینه

افراد مبتلا به دیابت در مقایسه با جمعیت عمومی با خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت ها و مرگ و میر به هر علتی روبرو هستند. با این حال، ارزیابی های سنتی اغلب مرگ و میر مرتبط با عفونت را به دلیل ساختارهای ویرایش دهم کد گذاری طبقه بندی بین المللی بیماری ها(ICD-10)  دست کم می گیرند. این طبقه بندی عفونت ها را در چندین گروه توزیع می کند یا آنها را در دسته های وسیع تری مانند بیماری های تنفسی گروه بندی می کند. علاوه بر این، سپسیس، یک عارضه ی مهم مرتبط با عفونت، علیرغم شیوع فزاینده آن در میان افراد مبتلا به دیابت، به ندرت به عنوان علت زمینه ای مرگ ذکر می شود. به عنوان مثال، تنها برای 11 درصد از مرگ و میرها، سپسیس به عنوان علت زمینه‌ای ثبت شده است، که نشان‌دهنده ی گزارش ناکافی سیستماتیک است. تحقیقات محدودی الگوهای مرگ و میر مرتبط با عفونت را بر اساس قومیت یا جمعیت های جوان تر مبتلا به T2D بررسی کرده اند. به همین دلیل، تحقیقات بیشتر برای شناسایی مرگ و میرهای قابل پیشگیری و رسیدگی به اختلافات در مرگ و میر ناشی از عفونت ضروری است.

در مورد این مطالعه

سپسیس به عنوان علت مرگ کمتر گزارش شده است: تنها در 11 درصد از مرگ‌های همراه با سپسیس که در گواهی فوت ثبت شده است، سپسیس به‌عنوان علت زمینه‌ای ذکر شده‌ است که نیاز به بهبود گزارش‌دهی علت مرگ را برجسته می‌کند.

مطالعه ی حاضر از پایگاه داده Aurum در تحقیقات بالینی (CPRD)  از فوریه ی 2022 استفاده کرد که شامل تقریباً 16 میلیون بیمار فعال از 1447 مطب عمومی در انگلستان بود. بیش از 90 درصد از مطب های شرکت‌کننده موافقت کردند که داده‌های خود را به منابع خارجی مانند داده‌های مرگ و میر اداره آمار ملی(ONS) و شاخص محرومیت چندگانه (IMD) پیوند دهند، که نماینده‌ای برای وضعیت اجتماعی-اقتصادی است. محققان به شناسه های جغرافیایی دسترسی نداشتند.

این مطالعه از یک طرح کوهورت همسان استفاده کرد که افراد مبتلا بهT2D را با افراد بدون دیابت مقایسه می‌کرد. شرکت‌کنندگان 41 تا 90 ساله با تشخیص دیابت شناسایی شدند و بر اساس سن، جنس و قومیت با افراد غیر دیابتی همسان شدند که در نتیجه 509403 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 را با 976431 فرد بدون دیابت، با هم مقایسه نمود. داده های مرگ و میر از سال 2015 تا 2019 با استفاده از کدهایICD-10  به دلایل خاص، از جمله سرطان، بیماری های قلبی عروقی، بیماری های تنفسی، زوال عقل، دیابت، اختلالات گوارشی و عفونت ها طبقه بندی شدند.

مدل‌های خطر متناسب کاکس، خطر مرگ و میر 5 ساله را تخمین زدند که برای عوامل همسان و مناطق مطب ها تنظیم می‌شد. تجزیه و تحلیل حساسیت متغیرهای اضافی مانند محرومیت و سیگار کشیدن را بررسی کرد. برای پرداختن به گزارش دهی کم، محققان مرگ و میر مرتبط با عفونت را با استفاده از کدگذاری گسترده  ICD-10 در سرتاسر گروه‌ها تجزیه و تحلیل کردند، که نشان می‌دهد هنگام تکیه بر طبقه‌بندی‌های سنتی، دست کم‌گرفتن قابل‌توجهی رخ می دهد.

نتایج این مطالعه

عفونت‌های پرخطر برای افراد جوان‌تر شامل عفونت‌های استخوان و مفاصل، و عفونت‌های پوستی مانند سلولیت نسبت خطر بسیار بالایی را برای افراد جوان مبتلا به دیابت نوع 2 نشان دادند که به ترتیب به 9.71 و 6.95 رسید.

در میان 509403 فرد مبتلا به T2D و 976431 فرد همسان بدون دیابت، ویژگی های پایه تفاوت های قابل توجهی را برجسته کردند. میانگین سنی گروه دیابت نوع دو، 67.3 سال بود که 56 درصد آنها مرد بودند. چاقی(شاخص توده بدنی 30 کیلوگرم بر متر مربع و بیشتر)در گروه T2D شایع‌تر بود (50 درصد در مقابل 22 درصد)، و نسبت بیشتری در مناطق محروم‌تر از نظر اجتماعی-اقتصادی (23 درصد در مقابل 16 درصد) ساکن بودند. تقریباً برای 34 درصد از افرادT2D در پنج سال گذشته بیماری دیابت تشخیص داده شده بود.

در طول دوره ی مطالعه (2015-2019)، 16.8٪ از افرادT2D در مقایسه با 10.9٪ از افراد بدون دیابت جان خود را از دست دادند، که نسبت خطر(HR) 1.65را به همراه داشت. خطر نسبی بیش از حد بویژه در بین افراد جوان 41 تا 60 ساله بسیار شدید بود، به طوری که نسبت های خطر در این گروه تقریباً چهار برابر بیشتر از همتایان غیر دیابتی آنها بود. زنان مبتلا به دیابت نوع 2، نسبت خطرکمی بالاتر (1.71) نسبت به مردان (1.61) داشتند، اگرچه تفاوت مطلق در میزان مرگ و میر قابل مقایسه بود (13.9 در مقابل 13.1 در هر 1000 نفر در سال). تفاوت‌های قومی نیز مشاهده شد، با بالاترین نسبت های خطر کلی برای افراد آسیای جنوبی (1.73) و کمترین در میان افراد سیاه پوست (1.48). افراد سفیدپوست در گروه‌های سنی جوان‌تر تفاوت‌های مرگ‌ومیر مطلق بیشتری را نشان دادند.

بیماری قلبی عروقی علت اصلی مرگ دردیابت نوع 2(29.7٪) و پس از آن سرطان (26.9٪) و عفونت ها (13.0٪) از جمله ذات الریه بود. در مقایسه با افراد غیر دیابتی، افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نسبت خطر بالاتری را برای مرگ و میر قلبی عروقی (2.00)، بیماری گوارشی (1.98) و عفونت (1.82) نشان دادند. تحلیل‌های حساسیت با تنظیم محرومیت، سیگار کشیدن یا استفاده از روش‌های آماری مختلف این نتایج را تأیید کرد.

هنگام استفاده از روش‌های کدگذاری سنتی، عفونت‌ها اغلب به‌عنوان علت مرگ نادیده گرفته می‌شدند. با در نظر گرفتن همه کدهای مرتبط با عفونت در سرتاسر گروه ها، این مطالعه نشان داد که عفونت‌ها 13 درصد از مرگ و میرهای دیابت نوع 2 را تشکیل می‌دهند، که افزایش قابل توجهی را نسبت به آمار 1.2 درصدی ثبت شده بر اساس دسته‌های معمول ICD-10 نشان می دهد. بالاترین نسبت خطر(HR) برای عفونت ها در عفونت های استخوان و مفاصل (3.95) مشاهده شد، در حالی که عفونت های دستگاه تنفسی تحتانی، به ویژه پنومونی، بیشترین تفاوت مطلق را در میزان مرگ و میر داشتند.

سپسیس اغلب یک عامل کمک کننده بود نه علت زمینه ای مرگ. در میان مرگ‌های افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که سپسیس در گواهی مرگ آنها نوشته شده بود، تنها 11 درصد آن را به عنوان علت زمینه‌ای ثبت کرده بودند. با ذکر هر گونه سپسیس، نسبت خطر آنبه 2.26 افزایش یافت. این اختلاف بر نیاز حیاتی به تشخیص سپسیس به عنوان عامل مهمی در مرگ و میر در میان افراد T2D تاکید می کند. افراد جوان تر مبتلا به دیابت نوع 2، نسبت خطر بالایی را برای عفونت های نادر، مانند عفونت های استخوان و مفاصل(HR=9.71) و پوست / سلولیت (HR=6.95) نشان دادند، که نشان دهنده آسیب پذیری این جمعیت در برابر عفونت های خاص است.

نتیجه گیری

به طور خلاصه، این مطالعه بار نادیده گرفته شده ی مرگ و میر ناشی از عفونت را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برجسته کرد، به طوری که عفونت ها عامل 13٪ از مرگ و میرها در مقایسه با 1.2٪ در طبقه بندی های سنتی ICD-10، بودند. این مطالعه همچنین تفاوت های قابل توجهی را نشان داد، از جمله تفاوت مرگ و میر مطلق بیشتر در جمعیت های سفید پوست و افزایش خطرات در میان افراد جوان تر مبتلا به دیابت نوع 2. سپسیس، که اغلب به عنوان یک علت زمینه ای کمتر گزارش می شود، عامل مهمی بود. محققان توصیه کردند که برنامه های بهداشت عمومی باید پیشگیری از عفونت، تشخیص زودهنگام و درمان را برای کاهش مرگ‌های زودرس و کاهش بار اقتصادی و اجتماعی در اولویت قرار دهند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20241203/Type-2-diabetes-doubles-infection-related-mortality-and-exposes-gaps-in-health-reporting.aspx